Een Papieren Meisje

In mijn leven ben ik veel beschreven, maar zelf heb ik ook veel geschreven.

Wat ooit onschuldig begon met: “Hallo, ik zal me even voorstellen. Ik ben Lotte en ik ben 10 jaar. Vandaag was het wel leuk op school.” werd al snel steeds serieuzer. Schrijven werd een noodzaak voor me. Mijn dagboeken waren jarenlang mijn enige houvast in een wereld waarin hulpverleners, instellingen en plekken voortdurend veranderden. Mijn dagboeken waren de enige plek waar ik mijn binnenwereld volledig aan toevertrouwde.

De afgelopen periode ben ik bezig geweest met het opvragen en laten vernietigen van al mijn jeugdzorgdossiers. Vervolgens ben ik mijn eigen archief ingedoken, bestaande uit tientallen dagboeken, om mijn eigen perspectief ernaast te kunnen leggen.

Het blijkt een soort ultieme narratieve exposure. Het is heftig om de dossiers en dagboeken terug te lezen. Verdrietig en boosmakend ook. Maar het doet me ook goed. Ik heb meer respect gekregen voor het meisje dat ik was. Vooral de dagboeken geven me zoveel helderheid over hoe alles is verlopen en hoe dat voor mij toen was. Ik ben mijn vroegere zelf nu zo dankbaar dat ik alles heb opgeschreven.

Het geeft me ook inspiratie om verder te schrijven. Om daar een plek en ruimte aan te geven, ben ik nu een Substack gestart: Een Papieren Meisje.

De naam is geïnspireerd op het artikel “Hoe het papieren meisje werd verpletterd door de bureaucratie” van VPRO Tegenlicht. Dit artikel vertelt hoe een veertienjarig meisje tijdens haar verblijf in jeugdzorginstellingen meerdere malen werd mishandeld, seksueel misbruikt en herhaaldelijk in een isoleercel geplaatst. Niemand spreekt of luistert echt naar het meisje. Voor de behandelaars bestaat ze vooral uit talloze dossiers. Uiteindelijk krijgt dit meisje daarom de bijnaam ‘het papieren meisje’.

Uiteraard is mijn verhaal anders dan het hare. Maar het raakte me, en ik herken het gevoel dat je binnen jeugdzorg steeds meer uit dossiers, rapportages en observaties gaat bestaan.

Met Een Papieren Meisje wil ik het meisje dat ik was alsnog een stem geven, en daarmee misschien ook andere ‘papieren kinderen’.

Mocht het je interesseren, dan kun je me daar volgen (Wel met een triggerwarning vanwege onderwerpen als seksueel misbruik, zelfbeschadiging en eetstoornissen): https://eenpapierenmeisje.substack.com

Uiteraard blijf ik hier ook hier blogs delen, maar het is fijn om daarnaast een plek te hebben waar ik specifiek meer over mijn ervaringen binnen jeugdzorg kan schrijven.

Op de foto mijn eerste dagboekje waarin ik begon te schrijven toen ik 10 jaar oud was en dat inmiddels van ellende zo’n beetje uit elkaar valt.